| تبليغات | X |
Pomegranate
The Pomegranate (Punica granatum) is a fruit-bearing deciduous shrub
or small tree growing to 5–8 m tall. The pomegranate is native from Iran
to the Himalayas in northern India and has been cultivated and
naturalized over the whole Mediterranean region including Armenia
since ancient times. It is widely cultivated throughout
drier parts of southeast Asia, Malaya, the East Indies and tropical
The tree was introduced into
the
Foliage and fruit
The leaves are opposite or sub-opposite, glossy, narrow oblong, entire, 3
7 cm long and 2 cm broad. The flowers are bright red, 3 cm in diameter,
with five petals (often more on cultivated plants). The fruit is between an
orange and a grapefruit in size, 7–12 cm in diameter with a rounded
hexagonal shape, and has thick reddish skin and around 600 seeds. [1] The
edible parts are the seeds and the red seed pulp surrounding them. There
are some cultivars which have been introduced that have a range of pulp
colours like purple.
The only other species in the genus Punica, Socotra Pomegranate (Punica
protopunica), is endemic to the
pink (not red) flowers and smaller, less sweet fruit. Pomegranates are
drought tolerant, and can be grown in dry areas with either a
Mediterranean winter rainfall climate or in summer rainfall climates. In
wetter areas, they are prone to root decay from fungal diseases. They are
tolerant of moderate frost, down to about −10°C.
The name "pomegranate" derives from Latin pomum ("apple") and
granatus ("seeded"). This has influenced the common name for
pomegranate in many languages (e.g. German Granatapfel, seeded
apple). The genus name Punica is named for the Phoenicians, who were
active in broadening its cultivation, partly for religious reasons;
consequently in classical Latin the fruit's name was malum punicum or
malum granatum, where "malum" was broadly applied to many apple-
like fruits. A separate, widespread root for "pomegranate" is the Egyptian
and Semitic rmn. Attested in Ancient Egyptian, in Hebrew rimmôn, and
in Arabic rummân, this root was brought by Arabic to a number of
languages, including Portuguese (romã)[2], and Kabyle rrumman and
Maltese "rumen".
According to the OED, the weapon grenade derived its name, attested in
1532, from the French name for the fruit, which is la grenade (from
which also comes the name applied to a kind of syrup, originally
pomegranate syrup, widely used in cocktails and grenadine).Even though
this fruit does not originate from
"Chinese apple"
Pomegranate tree
The pomegranate originated from Persia (Iran) and has been cultivated in
Central Asia, Georgia, Armenia, Azerbaijan and the Mediterranean
region for several millennia.[3]In Georgia, and Armenia to the east of the
Black Sea, there are wild pomegranate groves outside of ancient
abandoned settlements. The cultivation of the pomegranate has a long
history in
1000 BC have been found in the country.[4]
Carbonized pips and pieces of the peel of the fruit has been identified in
Early Bronze Age levels of Jericho, as well as Late Bronze Age levels of
Hala Sultan Tekke on Cyprus and Tiryns. A large, dry pomegranate was
found in the tomb of Djehuty, the butler of Queen Hatshepsut;
Mesopotamian cuneiform records mention pomegranates from the mid-
Third millennium BC onwards.[5] It is also extensively grown in
South China and in Southeast Asia, whether originally spread along the
route of
the Silk Road or brought by sea traders.
The ancient city of Granada in Spain was renamed after the fruit during
the Moorish period. Spanish colonists later introduced the fruit to the
Caribbean and Latin America, but in the English colonies it was less at
home: "Don't use the pomegranate inhospitably, a stranger that has come
so far to pay his respects to thee" the English Quaker Peter Collinson
wrote to the botanizing John Bartram in Philadelphia, 1762. "Plant it
against the side of thy house, nail it close to the wall. In this manner it
thrives wonderfully with us, and flowers beautifully, and bears fruit this
hot year. I have twenty-four on one tree... Doctor Fothergill says, of all
trees this is most salutiferous to mankind."[6] The pomegranate had been
introduced as an exotic to
John Tradescant the elder, but the disappointment that it did not set fruit
there led to its repeated introduction to the American colonies, even New
pomegranates and oranges from a correspondent in
Charleston, South Carolina, 1764. Thomas Jefferson planted pomegranates
at Monticello in 1771: he had them from George Wythe of
Health benefits
One pomegranate delivers 40% of an adult's daily vitamin C requirement.
It is also a rich source of folic acid and of antioxidants. Pomegranates are
high in polyphenols. The most abundant polyphenols in pomegranate are
hydrolysable tannins, particularly punicalagins, which have been shown
in many peer-reviewed research publications to be the antioxidant
responsible for the free-radical scavenging ability of pomegranate juice.
Many food and dietary supplement makers have found the advantages of
using pomegranate extracts (which have no sugar, calories, or additives),
instead of the juice, as healthy ingredients in their products. Many
pomegranate extracts are essentially ellagic acid, which is largely a by-
product of the juice extraction process. Ellagic acid has only been shown
in published studies to absorb into the body when consumed as
ellagitannins such as punicalagins.[8]
In several human clinical trials, the juice of the pomegranate has been
found effective in reducing several heart risk factors, including
LDL oxidation, macrophage oxidative status, and foam cell formation,
all of which are steps in atherosclerosis and heart disease. Tannins have
been identified as the primary components responsible for the reduction
of oxidative states which lead to these risk factors.[2] Pomegranate has
been shown to reduce systolic blood pressure by inhibiting serum
angiotension converting enzyme (ACE).[9]
Research suggests that pomegranate juice may be effective against
prostate cancer[10][11] and osteoarthritis.[12]
The juice can also be used as an antiseptic when applied to cuts[citation needed].
Researchers at the
discovered the potential benefits of pomegranate juice in stopping the
growth of lung cancer.
انار
مقدمه
انار(Punica granatum)، درختچه ی خزان پذیر میوه ده، یا درخت کوچکی می باشد که 5 الی 8 متر رشد می کند. انار، دراصل در ایران و هیمالیا در قسمت شمالی هند، تولید می شد و از زمانهای قدیم، سرتاسر نواحی مدیترانه ای، همچون ارمنستان، کشت و محیا می شد. این میوه به طور گسترده ای در سرتاسر ایران، هند، و بخشهای خشک و بی آب جنوب شرقی آسیا، مالایا، هند شرقی ( جزایر سند )، و نواحی گرمسیری آفریقا، کشت می شود. درخت انار، برای اولین بار در کالیفرنیا، در سال 1769، توسط مهاجران اسپانیایی مطرح شد. در ایالات متحده، این درخت، بخاطر میوه هایی که دارد، اساساً در بخش های خشک و بی آب کشت می شود.
میوه و شاخ و برگ
برگها، وارونه یا تحت المعکوس، صاف، دراز و باریک، یکپارچه، دارای 7_3 سانتیمتر درازا و 2 سانتیمتر پهنا، می باشند. گلها قرمز روشن می باشند، 3 سانتیمتر ضخامت ، همراه با پنج گلبرگ می باشند(اغلب در گیاهان کشت شده، دارای گلبرگهای بیشتری می باشند). اندازه ی میوه، بین اندازه ی یک پرتقال و گریپ فروت می باشد، دارای ضخامتی بین 12_7 سانتیمتر می باشد، و شکل آن به صورت یک شش ضلعی کامل می باشد، و پوسته ی ضخیم سرخ مانند، و در حدود 600 دانه دارد. قسمت های خوراکی این میوه، دانه ها، و قسمتهای گوشتی قرمزی می باشد که دانه ها را احاطه کرده اند. ارقامی وجود دارند که این طور نشان می دهند که در قسمت گوشتی دارای طیفی از رنگها، همچون رنگ ارغوانی می باشند. انار Socotra، (Punica protopunica)، یگانه گونه ی متفاوت در جنس Punica ، مختص جزایر سکوترا می باشد. فرق آن، در دارا بودن گلهای صورتی ( نه قرمز ) و کوچکتر، و میوه های با شیرینی کمتر، می باشد. درختان انار، مقاوم به خشکی و کم آبی می باشند، و می توانند در نواحی خشک و کم آب که دارای آب و هوایی با بارش زمستانی مدیترانه ای و یا آب و هوایی با بارش تابستانه می باشند، رشد کنند. در نواحی مرطوب تر، ریشه های آنها در معرض بیماریهای قارچی قرار خواهند گرفت، و پوسیده خواهند شد. آنها نسبت به سرمازدگی های ملایم، زیر تقریباً منفی 10درجه ی سانتیگراد، مقاوم می باشند.
علم اشتقاق لغات ( ریشه شناسی لغات )
نام اناربرگرفته از کلمه ی لاتین pomum (سیب) و granatus (دانه دار)، می باشد. این، نام مشترکی برای انار، در اکثر زبان ها ایجاد کرده است ( برای مثال در زبان آلمانی، Granatapfel ، سیب دانه دار ). نام جنس Punica، برای فنیقی هایی نام برده شده است که در پرورش گسترده ی آن که تا اندازه ای بخاطر دلایل مذهبی می باشد، فعال بودند. بالنتیجه، نام میوه در زبان لاتین باستان، malum punicum، یا malum granatum، بود؛ در جایی که malum، بطور گسترده ای برای اکثر میوه های به شکل سیب، به کار برده می شد. اصل یا ریشه ی همه جانبه و مجزا برای انار، مصری و سامی می باشد. Rmn در مصر باستان، rimmon در زبان عبری ( یهودی )، rumman در زبان عربی تصدیق شده است. این ریشه (rumman)، توسط زبان عربی، به شماری از زبانها همچون: زبان پرتقالی (roma)، و زبان بربری ( الجزایر و تونس ) rrumman، و زبان مالتی rumen، وارد شده است.
مطابق OED، نارنجک جنگ افزاری نام آنرا پدید آورد. در سال 1532، تثدیق شد که از نام فرانسوی میوه به نام la grenade، برگرفته شده است.( در نتیجه آنهایی که این نام را می رسانند، برای نوعی از شیره، معمولاً شیره ی انار، که در شربت و نوشابه ی انار مورد استفاده قرار می گیرند، به کار می روند.) هر چند این میوه از چین نشأت نمی گیرد، با وجود این، یکی از اسمهای مستعار متعارف، سیب چینی می باشد.
فواید میوه ی انار برای سلامتی انسانها
یک عدد میوه ی انار، 40 درصد از نیاز روزانه ی یک فرد بالغ به ویتامین C را بر آورده می کند. آن همچنین منبعی سرشار از فولیک اسید و آنتی اکسیدان ها می باشد. انار، پلی فنول زیادی دارد. یکی از پلی فنول ها که در انار بصورت وافر یافت می شوند، تانن های قابل هیدرولیز ، بویژه پونیکالاگین ها می باشند که در اکثر نشریات پژوهشی که مورد بررسی قرار گرفته اند، به صورت آنتی اکسیدانی که مسئول قابلیت جستجوی فاقد رادیکالی آب انار می باشند، ارائه شده است. سازندگان مکمل های مربوط به غذا و رژیم غذایی، فوایدی در استفاده از عصاره ی انار را ( که شامل شکر، کالری یا افزودنی نمی باشند ) به جای شربت انار، همچون عنصر سلامتی در فرآورده های آنها یافتند. اکثر عصاره های انار در اصل الاجیک اسید می باشند که تا حد زیادی یکی از فرآورده های تولید عصاره ی آب میوه می باشد. الاجیک اسید، تنها در بررسی های منتشر شده، ارائه شده است که داخل بدن انسان زمانی که به عنوان الاگیتانین همچون پونیکالاگین مصرف می شود، جذب می شود.
در آزمایشات بالینی انسانی مختلفی، شربت انار به عنوان یک عاملی می باشد که می تواند چندبن عامل خطرات قلبی را کاهش دهد؛ مثل : اکسیداسیون LDL، حالت اکسایشی ماکروفاژ، و تشکیل سلولهای اسفنجی ( جوش )، همه ی آنها، مراتبی در بیماریهای قلبی و تصلب شرایین می باشند. تانن ها به عنوان ترکیبات اولیه ی مسئول برای کاهش حالت اکسایشی می باشند که منجر به این عوامل زیان آور می شوند. انار اثبات شده که برای کاهش فشار خون سیستولی ( انقباض قلبی ) با جلوگیری از آنزیم تبدیل کننده ی سرم کشش لنفی، می باشد.
پژوهش های به عمل آمده اظهار می دارند که آب انار می تواند در برابر سرطان و ورم مفاصل مؤثر می باشد.
آب میوه می تواند همچنین به عنوان یک دوای ضد عفونی کننده، زمانی که برشی ایجاد می شود، به کار رود. محققان در دانشگاه ویسکونسین – مدیسون، اخیراً فواید بالقوه ی آب انار را در متوقف کردن رشد سرطان ریه، یافته اند.